♠ Nothing Special

လိပ္ကြၽန္းကို အလည္တေခါက္ ထပ္ေရာက္သြားတယ္၊ သားဆုပန္ၿပီးမွ ကိုယ့္မွာ သားအိမ္မရွိတာ သတိရသြားၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အရင္တခါသြားတုန္းက ဓာတ္ပံုေတြ (တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဓာတ္ပန္းခ်ီဆိုလား) ႐ုိက္ခဲ့ၿပီးၿပီမို႔ ဒီတေခါက္ေတာ့ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ပဲ စိတ္ေျဖမိတဲ့ ရေသ့တပါးအျဖစ္ ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္။ ဒီတေခါက္သြားတာ ေနာင္တရတယ္၊ အင္မတန္ပူၿပီးေဟာ့တယ္၊ အခ်ိန္ႀကိဳမၾကည့္မိပဲ ခပ္တည္တည္ ဒိုးလိုက္တာ သေဘၤာဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီတိတိ၊ လိပ္ကြၽန္းသြားမယ့္ အနီးဆံုး သေဘၤာခ်ိန္က မြန္းလြဲ ၂ နာရီပါတဲ့၊ ၾကားက ၂ နာရီကို ဘယ္လိုျဖဳန္းရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သေဘၤာဆိပ္ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ကုလားထိုင္ရွာၿပီး အက်အနထိုင္၊ အေရွ႔တည့္တည့္က ေရျပင္ကိုမ်က္ႏွာေပး၊ တိုက္ေနတဲ့ ေလတျဖဴးျဖဴးကို မ်က္စိမွိတ္ခံစားၿပီး ေခါင္းထဲေပၚလာတာ ေတြးလိုက္ေတာလိုက္၊ ဟိုဟိုဒီဒီ ေငးလိုက္ေမာလိုက္ လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ေအာက္မွာ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔႐ုိက္ထားတဲ့ ပံုအခ်ဳိ႔တင္လုိက္တယ္။ ပထမပံုက ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီေလွ်ာက္ေနတုန္း ႐ုိက္ထားတာ၊ ဒုတိယပံုက သေဘၤာဆိပ္ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ေလညွင္းခံရင္း ႐ုိက္ထားတာ၊ ၿမိဳ့ထဲမွာ အေနၾကာသြားရင္ ဒီလိုရွဳခင္းေလးေတြကို တမ္းတလာမိတယ္၊ ဒါအသက္ႀကီးလာတဲ့ လကၡဏာတရပ္လား မေျပာတတ္ဘူး။ ေဩာ္၊ ဇရာ ဇရာ၊ နင္ငါ႔ကို သိပ္လွည့္စားႏိုင္တာပဲ။

ေျပာင္းလဲသြားတာဆိုရင္ မရီနာေဘး (အသက္ႀကီးသြားရင္ ေဒၚရီနာေဘးလို႔ ေျပာင္းေခၚမွာေပါ႔) ထြက္ေပါက္ကေန ဘတ္စ္ကား ၄၀၂ သြားစီးရတဲ့ လမ္းကေလးက ေဆာက္လုပ္ေရး ပ႐ုိဂ်က္ေတြေၾကာင့္ ပိတ္ပစ္လုိက္ၿပီ၊ ကားမွတ္တိုင္ဆီသို႔ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးေနာက္ လိုက္ၿပီးေလွ်ာက္ရတယ္၊ တေကြ႔ႀကီးပဲ၊ ေနကလည္း ပူလိုက္တာမွ လြန္ပါေလေရာ၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ႏွာသီးထိပ္က အနီေရာင္သန္းသြားတယ္၊ မိတ္ကပ္လိုလို ဘာလိုလို။ လိပ္ကြၽန္းကေတာ့ မေျပာင္းလဲေပါင္၊ အရင္တေခါက္လည္း လိပ္ႏွစ္ေကာင္ ေခါင္းခ်င္းေတ့တယ္၊ အခုထိလည္း ေတ့ေနတုန္းပဲ၊ မပ်င္းဘူးလားမသိဘူး၊ ကိုယ္ေတြဆိုရင္ လိပ္ဥေလာက္ေတာ့ အသာေလးဥၿပီး သန္းရွာေနေလာက္ၿပီ၊ ဝါး (တမ်ဳိးပါလားေနာ္)။ ေအာက္ပံုက ရထားေပၚက ဆင္းခါနီး လူသူကင္းရွင္းေနတဲ့ ဂလို ျမင္ရခဲတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို မွတ္တမ္းတင္ထားတာ၊ ႐ုိက္ၿပီးေတာ့ တယ္လည္း ဟန္ခ်က္ညီတဲ့ ႐ုိက္ခ်က္ပါလားလို႔ ကိုယ့္အစြမ္းအစကို ကိုယ္ျပန္ခ်ီးက်ဴးမိတယ္၊ ဟာဟ။ ဒီပံုကို ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္ရင္ ပိုၾကည့္ေကာင္းတယ္ထင္လို႔ ေျပာင္းျပန္နဲ႔ပဲတင္လိုက္တယ္၊ ရထားတြဲေတြသာ ဒီလိုထြင္ထားရင္ ေရလည္လန္းမွာပဲ။ (ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္မၾကည့္ေၾကး)

ဟိုးေန႔ကေတာ့ သယ္ရင္းတခ်ဳိ႔နဲ႔ ဒူးရင္းသီးဆီသြားျဖစ္ေသးတယ္၊ အေပၚဆံုးထပ္ကေန ခ်ားရဟတ္နဲ႔ ခ်င္ကာပူအလွကို ခံစားႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးမွာ အာလူးဖုတ္တမ္း ကစားၾကတယ္။ အာလူးသံုးလံုးခြဲ ဖုတ္အၿပီးမွာ ေအာက္နားက တီးလံုးေတြ အေပၚထပ္ကို လာလာ႐ုိက္တယ္၊ လက္စသတ္ေတာ့ စကၤာပူရဲ့ အမ်ဳိးသားေန႔က လက္စမသတ္ႏိုင္ေသးပဲကိုး။ ဘယ္ကေခၚထားမွန္းမသိတဲ့ အဆိုေတာ္နဲ႔ ေတးဂီတအဖြဲ႔ကို အဆိုခိုင္းထားတယ္၊ လူေတြလည္း တိုးႀကိတ္ၾကည့္ၾကတာေပါ႔၊ ကိုယ္တုိ႔က ႀကိဳသိေနသလိုပဲ၊ ေနရာေကာင္းေကာင္းမွာ ကယ္လဖိုးနီးယားဟိုတယ္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး နားေသာတဆင္လိုက္ၾကတယ္။ ျပန္ခါနီး လွ်ပ္စစ္ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲခဲ့ေသးတယ္ေပါ႔၊ ဘာရမလဲ။

မွတ္ခ်က္၊ ဘာမွ ဟုတ္တိပတိ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚမလာလို႔ ဒီရက္ပိုင္း႐ုိက္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြနဲ႔ စားၿမံဳ့ျပန္ၿပီး ေရးလိုက္ပါတယ္၊ ရွိတာေလးနဲ႔ပဲ လွေအာင္ဖတ္သြားၾကပါ၊ အဟင္းဟင္းဟင္း။ ဒီပို႔စ္ကပံုေတြကို ႏိုကီယာ အန္၈၂ ေမြးထုတ္ေပးတာပါ၊ ေန႔ရွဳခင္းပံု၊ ညရွဳခင္းပံု မွီျငမ္းလို႔ရေအာင္ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္းပဲ တင္ထားပါတယ္၊ လံုးဝ ျပင္မထားပါဘူး။

မွတ္ခ်က္ဂ်ဴနီယာ၊ ဒီလိုပို႔စ္မ်ဳိးေရးရတာ တြက္ေျခကိုက္တယ္၊ နာရီဝက္ပဲၾကာလိုက္တယ္၊ ဟဲဟဲ။