♠ Unknown King's Grave

ဒီတေလာ စာေရးဖို႔ အာ႐ုံမရဘူး၊ ႐ုပ္ရွင္ခ်ည္းပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။ ထြက္ဖို႔မရွိေတာ့ ဝင္ဖို႔ပဲလုပ္ရတယ္၊ သြင္းတယ္၊ ေခါင္းထဲဝင္သေလာက္ သြတ္သြင္းတယ္၊ ၃ ရက္ဆက္တိုက္ ၃ ကားဝင္သြားတယ္။

1. Unknown (2006)

အခု႐ုံတင္ေနတဲ့ကားမွတ္ၿပီး ထိုင္ၾကည့္လိုက္တာ နာမည္တူတဲ့ ကားေဟာင္းျဖစ္ေနတယ္၊ ဒါေပမဲ့လည္း ေက်နပ္ပါတယ္၊ အစ အဆံုး ရင္တုန္ ပန္းတုန္ပဲ။ ယုတၱိရွိမရွိ မစဥ္းစားရင္ေတာ့ ကားေကာင္းႀကီး တစ္ကားေပါ႔ေလ။ ျပန္ေပးဆြဲ သမားေတြက ဓားစာခံေတြကို သဲကႏၲာရထဲက အလံုပိတ္ တိုက္ႀကီးထဲမွာ အေစာင့္ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ထားခဲ့ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြက ၿမိဳ႕ထဲမွာ ပိုက္ဆံယူဖို႔ လုပ္တယ္။ ပိုက္ဆံရၿပီး တိုက္ထဲကလူေတြနဲ႔ ျပန္သြားအေတြ႔မွာ ဝ႐ုန္းသုန္းကား ျဖစ္ၾကတယ္၊ လူဆိုးေသကုန္တယ္၊ မင္းသားနဲ႔ လူေကာင္းေတြ ရွင္က်န္တယ္၊ အဲ၊ မင္းသားက လူေကာင္းလို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့လည္း လူေကာင္းမဟုတ္ျပန္ဘူး။

2. The King's Speech (2011)

ထစ္တယ္၊ ထစ္တယ္၊ ေဒါပြတယ္၊ ဆရာေတြေခၚၿပီး အထစ္ေပ်ာက္ေအာင္ က်င့္တယ္၊ မရဘူး၊ ေဒါပြတယ္၊ သိပ္ေဒါပြတယ္၊ ေနာက္ဆံုး ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီး အထစ္အေငါ႔မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားတဲ့အထိ တိုးတက္မႈေတြ ရသြားတယ္။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိဘူးေပါ႔ေလ၊ ဒါေပသိ အႏွီ အ,အ ထစ္ထစ္ ပုဂၢိဳလ္က နယ္နယ္ရရ ဟုတ္႐ုိးလား၊ သားကို ဘုရင္ေပးမလုပ္ခ်င္လို႔ ခုထက္ထိ သန္မာဖ်တ္လတ္ေနေသးတဲ့ အဲလိဇဘက္ ဘုရင္မရဲ႕ ဖခမည္းေတာ္ ဆဌမေျမာက္ ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရင္ေပါ႔။ ေနမဝင္ အင္ပါယာႀကီးရဲ႕ အေရးႀကီးဆံုး အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုမွာ စားဗူးသီး အကို႔ေက်းဇူးနဲ႔ ဘုရင္တက္ျဖစ္ၿပီး စကားကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မေျပာႏိုင္လို႔ ဓာတ္ပ်က္ေနတုန္း ဆရာေကာင္းတစ္ဆူနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး အဆင္ေျပသြားပံုကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔ထားတာပါ။

3. I Spit on Your Grave (2010)

ပိုစတာက ကားနာမည္က ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းမို႔ ၾကည့္ထည့္လိုက္တာ လူေတာင္ ျပာထြက္သြားတယ္။ စာေရးဆရာမ ေခ်ာေခ်ာ ပူပူ လွလွေလးက လူမရွိသူမရွိ ေတာထဲက အိမ္ႀကီးကိုငွားၿပီး စာေရးဖို႔ စ်ာန္သြင္းတယ္၊ အဲဒီကိုအသြား လမ္းေပ်ာက္ၿပီး ဓာတ္ဆီဆိုင္က အေပအေတ သံုးေယာက္နဲ႔ အလာပ သလာပ ေျပာျဖစ္တယ္၊ သူတို႔ၫႊန္တဲ့အတိုင္း သြားလိုက္တာ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္သြားပါရဲ႕၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေကာင္ေတြကပဲ ဒုကၡေတြ သယ္လာတယ္၊ ရဲနဲ႔ေပါင္းၿပီး မုဒိမ္းဝိုင္းက်င့္လိုက္တယ္၊ မိန္းခေလးက ေခ်ာင္းထဲခုန္ခ်ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အစေဖ်ာက္ပစ္ေတာ့ သေကာင့္သားေတြ ေခါင္းနပန္းႀကီးကုန္တယ္၊ ရွာတယ္၊ မေတြ႔ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မိန္းခေလးက တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို ဇိမ္ေျပနေျပ လက္စားျပန္ေခ်တယ္၊ သူတို႔ ႏွိပ္စက္ခဲ့တာထက္ကို ပိုၿပီးႏွိပ္စက္တယ္၊ ရက္စက္တယ္၊ အယုတ္မာဆံုး ရဲလူဆိုးႀကီး ေသသြားေတာ့ မိန္းခေလး ၿပံဳးေနေလရဲ႕။
--
၃ ကားလံုး သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေကာင္းပါတယ္၊ ေနာက္ဆံုးကားကေတာ့ ၾကည့္ဖို႔ မတိုက္တြန္းလိုပါဘူး၊ စိတၱဇေရာဂါ ရွိေနမွသာ အရသာခံၿပီး ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ ကားမ်ဳိးပါ၊ ထားပါေတာ့၊ ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ ကားထဲက မင္းသမီးလိုပဲ career suicide ျဖစ္သြားမွာေပါ႔၊ ညႇင္းညႇင္း။

ပထမကားရဲ႕ ဇာတ္လမ္းက ႐ိုးေပမယ့္ တိုက္ထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ လူဆိုးနဲ႔ လူေကာင္း ေပါင္း ငါးေယာက္က ယာယီ အတိတ္ေမ့ ေစႏိုင္တဲ့ အဆိပ္ဓာတ္ေငြ႔ ရွဴမိၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လူဆိုးလား လူေကာင္းလား မေဝခြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီ အိုင္ဒီယာေလးကို သေဘာက်တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ဖို႔ တံခါးေဘးက password ကိုလည္း မမွတ္မိေတာ့ အားလံုး အထဲမွာ ပိတ္မိေနတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္၊ ေျမႀကီးေပၚက သတင္းစာအရ သူတို႔ဟာ ျပန္ေပးဆြဲခံရတဲ့ အမႈထဲက လူေတြမွန္း သိၾကေပမယ့္ ဘယ္သူက လူဆိုး၊ ဘယ္သူက လူေကာင္းမွန္း မသိၾကဘူး၊ ယုတၱိရွိမရွိ မစဥ္းစားနဲ႔၊ အဲဒီအကြက္ေလးက အင္မတန္ လွတယ္၊ ဘာမွ သတိမရေတာ့ လူဆိုး လူေကာင္း အားလံုး စိတ္ညီ လက္ညီပဲ၊ တိုက္ႀကီးထဲက အျပင္ကို လြတ္ထြက္ဖို႔ အတူတူ ႀကိဳးစားၾကတယ္၊ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ ယံုရအခက္ မယံုလည္း အခက္ပဲ။ ေနာက္ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျပန္သတိရလာေတာ့မွ သူ႔ေနရာသူ ျပန္သ႐ုပ္ေဆာင္ၾကတယ္၊ ဒီအေတြးေလးကို အထူးႀကိဳက္တယ္ဗ်၊ တျခားဘာမွေတာ့ အရမ္းႀကီး ေကာင္းမေနပါဘူး။

ဒုတိယကားကေတာ့ မင္းသားရဲ႕ သ႐ုပ္ေဆာင္ခ်က္ေပၚမွာ လံုးလံုးမူတည္တဲ့ကားလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္၊ ထစ္တာကို သ႐ုပ္ေဆာင္ရတာ လြယ္တာမွတ္လို႔၊ ထစ္ရင္း ေဒါသလည္း ထြက္ရေသးတယ္၊ အိေၿႏၵလည္း ဆယ္ရေသးတယ္၊ ဟင္း၊ ေအာ္စကာဆု ရသြားတာ နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္ (ဟမ္)။ ဒီကားၾကည့္ၿပီးမွ စကားထစ္တာ ေမြးရာပါ မဟုတ္မွန္း သိလိုက္တယ္၊ ဗယ္သန္ ျဖစ္တာနဲ႔လည္း ဆက္ႏႊယ္ေသးတယ္ဆိုပဲ။ ဒီကားေၾကာင့္ပဲ ေတာ္ဝင္မိသားစုေတြကို စိတ္ဝင္စားသြားလို႔ ဝီကီမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ လိုက္ဖတ္မိေသးတယ္၊ မူလလက္ေဟာင္း ဆိုင္ခြဲမရွိ ဘုရင့္မိန္႔ခြန္းကို မၾကည့္မျဖစ္ ၾကည့္မိတာေပါ႔။ ထစ္ေတာ့ထစ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲေလာက္လည္း မဆိုးပါဘူး၊ က်ေနာ့္ ဦးေလးတစ္ေယာက္ ထစ္တာကမွ ပါးစပ္ႀကီးကို ဟေနတာပဲ အေတာ္ၾကာတာ၊ သန္းေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။


ေနာက္ဆံုးကားကေတာ့.. ဟင္း.. မေျပာေတာ့ပါဘူး၊ ေတာ္ၾကာ စိတၱဇေရာဂါသည္ေတြပဲ လာလာဖတ္ေနရင္ဒုကၡ။